You have to get things wrong in order to get better. That may sound contradictory, but it really isn't. Take weightlifting, for example. You have to train to failure to become stronger. If you always stay within the limits of what comes easily to you, you will never learn anything new. When I was a teacher, I was always happy when my students made mistakes (and they obediently did). Because then they realized: I’m missing some knowledge here, and that’s why I’m getting stuck. And that made them much more interested in my explanation. In my twenties I had to apply for the Russian State Circus. During my Philosophy studies, I took a course called Expanding the Mind. Every week, we had to do uncomfortable and challenging exercises to learn how to think more freely and step outside our comfort zones. For the Russian circus assignment, we had to complete an obstacle course: crawl under a chair, climb over a table… the sort of things you would expect to do in a circus job interview. And ther

Je moet het fout doen om beter te worden. Dat klinkt heel tegenstrijdig maar dat is het niet. Bijvoorbeeld bij gewichtheffen: je moet trainen tot falen om sterker te worden. Als je altijd binnen de grenzen blijft van wat jou makkelijk af gaat, dan leer je nooit wat nieuws. Toen ik lesgaf was ik altijd blij als mijn studenten fouten maakten (en dat deden ze altijd braaf) want dan wisten ze ‘ik mis hier kennis en daardoor loop ik vast’, en dan hadden ze meer interesse in mijn uitleg. Ooit moest ik solliciteren voor een Russisch Staatscircus. Tijdens de opleiding Filosofie volgde ik een cursus Geestverruiming en daar moesten we elke week spannende dingen doen om vrijer te leren denken en uit onze comfortzone te stappen. Voor het Russische circus moesten we een parcours afleggen, onder een stoel door tijgeren, over een tafel heen klimmen, gewoon de dingen die je kan verwachten bij een circus. En je mocht er niet bij lachen. Maakte je een fout in het parcours of ging je lachen omdat er toch

Trusting your partner can feel scary and uncertain, as if you are skating on a thin layer of ice that could break at any moment, sending you into freezing cold water. So you spend your entire day monitoring your feelings, your thoughts and your partner, trying to prevent the ice from breaking. What do you do with that? How do you solve it? Let's explore that. What is happening is this: you are trying to trust the strength of the ice by examining it with a magnifying glass. You look for tiny cracks, thin spots or maybe even a hole in the ice. And if you stand still long enough, you will find all of those. You can even measure how thick the ice is around the hole if you want to. So now you know: there are indeed risks. You have carefully identified and mapped them all out. But do you actually feel safer standing on the ice? Or has it only become more frightening now that you know about all the cracks? What if you simply started skating? What if you moved across the ice so quickly that yo

Durven vertrouwen op je partner kan zo eng en onzeker aanvoelen, alsof je op een dun laagje ijs schaatst dat elk moment kan breken waardoor jij in het ijskoude water terecht komt. En jij moet de hele dag je gevoel, je gedachten en je partner in de gaten houden om te voorkomen dat het ijs breekt. Wat moet je daar nou mee? Hoe los je dat nou op? Dat gaan we uitzoeken. Wat er gebeurt: Je probeert vertrouwen te krijgen in de stevigheid van het ijs door met een vergrootglas naar het ijs te kijken of er echt geen scheurtjes in zitten, of een heel dun stuk, of misschien zelfs een wak. En als je lang genoeg stil blijft staan dan vind je ze allemaal. Je kan zelfs bij het wak gaan meten hoe dik het ijs nou echt is, als je dat wil. Dus dan weet je, oh er zitten toch wat risico’s aan dit ijs. En je hebt ze allemaal grondig bekeken en in kaart gebracht. Maar voel je je nu veiliger op het ijs? Of is het alleen maar spannender geworden? Wat nou als je gewoon was gaan schaatsen? Zo snel glijdt over he